Er was eens een meisje dat zichzelf dik en lelijk vond. Door zich te verkleden als een man, had zij zich echter weten op te werken en uiteindelijk een goede baan gekregen. Om haar heen werkten de mutsen. Zij droegen geen puntmutsen, maar witte leggings. Deze mutsen hielpen kinderen op school, schonken koffie en hadden banen die niet leuk waren. En klagen dat ze konden, hun monden stonden niet stil. In mutsengroepjes deden ze niet anders dan slachtoffergedrag vertonen en zeuren en zaniken. Je herkende de mutsen dan ook aan hun naar beneden getrokken mondhoeken.

Toen het meisje ziek werd, zag zij in dat ze zich toch wel een beetje te veel had aangepast aan de mannen. Vastberaden liet zij heur haar groeien en al snel golfden blonde lokken om haar schoon gelaat. Zij viel kilo’s af en haar powerdress werd vervangen door een minirokje; het lelijke meisje werd een bloeddoddige vrouw.

De mutsen irriteerden haar nu meer dan ooit. Wat waren ze lelijk en wat liepen ze te klagen. Hoe konden ze genoegen nemen met hun minderwaardige baantjes? Die domme vrouwen, die vruchteloze pogingen deden om af te vallen en die in voor- en tegenspoed bij hun man bleven.

Met een prins die haar graag wilde helpen, schreef zij een vrolijk boekje met handige tips en adviezen voor al die mutsen die maar geen carrière wilden najagen. Het was geen toeval dat een prins haar kwam helpen, zij was altijd al omringd door mannen. Die hadden immers de beste banen.

Bloeddoddigje wilde nog meer doen voor al die mutsen. Zij begon een website die haar naam droeg, omdat ze had ontdekt dat zakelijk succes nog makkelijker te bereiken was als je bloeddorst met een scheutje doddigheid combineert. Mutsen konden op haar website lezen over de actualiteit, maar alleen over die onderwerpen die voor bloeddoddige vrouwen interessant waren. Als zulke thema’s op een rauwe, provocerende, maar humorvolle en positieve manier werden gebracht, zouden de mutsen daar veel van leren en zou de wereld er een stuk beter uitzien.

Een paar dingen waren Bloeddoddigje echter ontgaan. Ten eerste is het natuurlijk nogal onpraktisch als alle mutsen op een directeursstoel willen zitten. Wie schenkt dan de koffie in of deelt de kopietjes uit? Daarnaast heeft zij waarschijnlijk nooit aan de mutsen gevraagd of zij werkelijk een hekel hebben aan hun baan, huwelijk, vrijwilligerswerk of witte legging. Maar het belangrijkste is dat het Bloeddoddigje kennelijk niet is opgevallen dat mannen elkaar vrijwel nooit publiekelijk afvallen of de spot drijven met kleding, hobby’s of banen van hun seksegenoten.

Moraal van dit sprookje: met zo’n vriendin hebben vrouwen geen vijand meer nodig.