Er wordt momenteel veel gezegd en geschreven over passend onderwijs. Een veelgehoorde stelling daarbij is dat het belangrijk is om kinderen zo veel mogelijk binnen het regulier onderwijs te laten functioneren.

Sterker nog, in het hoofdredactioneel commentaar van de Volkskrant van 7 maart stelt Peter Giesen dat het niet sociaal is om ‘zulke mensen’ in het onderwijs of de arbeidsmarkt apart te zetten. Waar baseert hij deze aanname op?
Lees de rest…

Is de middenschool terecht bijgeschreven op de mestvaalt van onderwijsvernieuwingen? Ferry Haan (de Volkskrant, Opinie & Debat, 24 oktober) meent van niet, ik vind van wel. Haan stelt dat de score op de Cito-eindtoets niet altijd representatief is voor het intelligentieniveau van een kind. Daarbij wijst hij op de recente studies naar het veranderende IQ bij pubers. Verder zouden zwakkere leerlingen zich op een middenschool langer kunnen optrekken aan slimmere leerlingen. Tot slot voert hij het Pygmalioneffect aan: lagere verwachtingen van leerkrachten leiden tot mindere schoolprestaties. Tegen al deze argumenten is iets in te brengen.
Lees de rest…

Er was eens een meisje dat zichzelf dik en lelijk vond. Door zich te verkleden als een man, had zij zich echter weten op te werken en uiteindelijk een goede baan gekregen. Om haar heen werkten de mutsen. Zij droegen geen puntmutsen, maar witte leggings. Deze mutsen hielpen kinderen op school, schonken koffie en hadden banen die niet leuk waren. En klagen dat ze konden, hun monden stonden niet stil. In mutsengroepjes deden ze niet anders dan slachtoffergedrag vertonen en zeuren en zaniken. Je herkende de mutsen dan ook aan hun naar beneden getrokken mondhoeken.
Lees de rest…

‘Venenum in cauda est’ leerden wij tijdens een van de eerste lessen Latijn: het venijn zit in de staart. De lerares legde uit dat men met deze uitdrukking wilde zeggen dat aan het eind van een verhaal iets onaangenaams kan volgen, iets wat je op dat moment niet meer verwacht. Dat gevoel had ik toen ik in de Volkskrant de ingezonden brief van Erik Jurgens las (Opinie & Debat, 18 oktober).
Lees de rest…

In de winter is de w in de maand. Dat is niet omdat ik de r niet kan uitspreken. Het gaat hier om de w van wekker.’s Winters word ik, als ik in mijn warme nestje diep in slaap ben, elke morgen bruut gewekt door het verschrikkelijke geluid van de wekker. In het pikkedonker zwaait mijn hand langs het bed op zoek naar de wekker om dat oorverdovende gerinkel te laten ophouden. Als een zombie kruip ik langzaam overeind en met halfdichte ogen wankel ik naar het lichtknopje, dat ik blindelings kan vinden op de muur tegenover het bed. Het is koud, langzaam gaan mijn ogen open en begin ik aan de dag, terwijl de dag zelf nog niet eens begonnen is.
Lees de rest…

Je zult maar koning van Engeland zijn en ernstig stotteren. Keizer Wilhelm II had een beperking aan zijn linkerarm, een handicap waar hij naar het schijnt erg onder leed. Ik denk dat koning George VI deze handicap verre had verkozen boven zijn spraakprobleem. Toespraken moeten houden voor het ganse volk terwijl je weet dat je niet uit je woorden komt, dat moet een nachtmerrie zijn.
Lees de rest…

Het programma Reporter van 26 februari ging over identiteitsfraude. Bij het zien van het onderwerp was de vraag of ook dit keer aandacht zou worden besteed aan de meneer met de opvallende achternaam, die al heel lang slachtoffer is van identiteitsfraude. En inderdaad, de man in kwestie heeft nog steeds een groot probleem.
Lees de rest…

In de Volkskrant van 8 februari pleit onderwijscoach Tineke van Roozendaal voor een school voor funderend onderwijs voor kinderen van twaalf tot vijftien jaar. Eens in de zoveel jaar laait deze discussie op. Een paar jaar geleden wilde toenmalig minister Plasterk de schoolkeuze voor het middelbaar onderwijs ook uitstellen. Geen goed idee. In deze discussie worden namelijk telkens twee groepen kinderen over het hoofd gezien. De kinderen die op de basisschool net aan kunnen meekomen en vaak op de tenen moeten lopen, en de kinderen die (hoog)begaafd zijn.
Lees de rest…

Da bep lec’h. Dit stond op een verkeersbord in Frankrijk, om precies te zijn in Bretagne. De woorden zien er niet Frans uit en de betekenis laat zich ook niet raden. In Bretagne worden verschillende talen gesproken, zoals het Bretons, het Gallo en natuurlijk het Frans. De talen zijn streekgebonden. Aan de verkeersborden merk je of je in een Bretonssprekende regio bent, omdat alle plaatsaanduidingen er in twee talen op worden vermeld, in het Frans en in het Bretons. Erg praktisch is dit niet, want het zorgt voor metershoge verkeersborden, waarop je niet snel de plaats vindt die je zoekt. Leuk is het wel, omdat de woorden in het Bretons zo anders zijn dan in het Frans.
Lees de rest…

Wat zijn wij, logopedisten, twee weken geleden geschrokken toen wij hoorden dat minister Klink van VWS het voornemen had om patiënten een eigen bijdrage van tien euro te laten betalen voor iedere behandeling bij een logopedist, een ergotherapeut of een diëtist.
Lees de rest…